روزی ز گذرگاه، نگارییی به برررم خواست
با خنده نگه کرد و، دل از سینه‌ی من خواست
من خسته ز دنیایه، غم و، حسرت و تنهایییی
دیدم که نگاهش، خبر از عشق دلم خواست
آرام قدم زد، به کنارم، سحر آن روز
گویی که بهار آمده، از سمته شب و روز
گفتم که تویی آنکه دلم، سال‌ها می‌خواست
خندید و نگه کرد و، جهان در نگهش خواست
هر شب به خیالش، دل من راه سفر رفت
تا کوچه‌ی آن خانه، که دل، سوی نظر رفت
گفتم که بمان، بی‌تو، نفس، در دلم این‌جاست
گفتا که دلم هست، ولی قسمت ما جداست
یک روز رسید، آنکه دلش، میل سفر داشت
چشمان ترش، قصه‌ی صد، خاطره در برداشت
گفتم که مگر، عشق تو، پایان خودش خواست؟
گفتا که دلم با توست، اما گذر از ماست
رفتم به همان کوچه، که دیدار نخستین
گل کرده به دیوارش، از آن، خاطره، غمگین
هر پنجره انگار، سراغ تو ز من، خواست
هر گوشه صدای تو، در این سینه، به‌پاخاست
از عشق گریزی نیست، اگر عشق به دل خاست
حتی، اگر او رفت، نشانش، به دلم جاست
گفتم که چرا، قسمت ما این‌همه تنهاست؟
گفتا ، که چه گوییم، که تقدیر همین‌جاست
تقصیر دل ماست
که از ماست که بر ماست
تقصیر دل ماست
که از ماست که بر ماست
نظر خود را بنویسید