جاده ها دیگه تمومن
یکی تنهاییمو برده
حالا باید باورم شه
آسمون ابری نداره
توی جاده زیر رگبار
نبریدن تا رسیدن
مثل موج لب ساحل
پرم از لحظه ی دیدن
روح پرواز توی رگهام
شوق زندگی به من داد
تا رسیدن به خود من
بی اثر بود زوزه ی باد
حالا خورشید روبرومه
دیگه فصل سایه مرده
جاده ها دیگه تمومن
یکی تنهاییمو برده
حالا باید باورم شه
آسمون ابری نداره
دیگه فانوسی نمیخوام
ماه آسمون بیاره
نظر خود را بنویسید